یـــه شب که خیلی خسته بودم

همین جوری چشمامو بسته بودم

سیاهی چشمام یه دفعه سر خورد

یه دفعه مثل مرده ها خوابم برد

تو خواب دیدم محشر کبری شده

محکمه الهی بر پا شده

خدا نشسته مردم از مرد وزن

ردیف ردیف مقابلش وایستادن

چرتکه گذاشته وحساب کتاب می کنه

به بنده هاش عتاب خطاب می کنه

می گه چرا اینهمه لج می کنید

راه تونو بی خودی کج می کنید؟

ایه فرستادم که آدم بشید

با دلخوشی کنار هم جمع بشید

دل های غم گرفته رو شاد کنید

با فکرتون دنیا رو آباد کنید

عقل دادم برید تدبر کنید

نه اینکه جای عقل رو کاه پر کنید

من چقدر بهتون ماشا الله گفتم

نیا فریده بارک الله گفتم

من که هواتونو همیشه داشتم

حتی یه لحظه تنهاتون نذاشتم

اما شما بازی نکرده باختید

نشستینو خدای جعلی ساختید

هر کدوم از شما خودش خدا شد

از ما و آیه های ما جدا شد

یه جو زمین واین همه شلوغی

این همه دین ومذهب دروغی

حقیقتا" شماها خیلی پستین

خر نباشین گاو رو نمی پرستین

از توی جمع یکی بلند شد ایستاد

بلند بلند هی صلوات فرستاد

از اون قیافه های حق به جانب

هم از خودی شاکی ، هم از اجانب

گفت چرا هیچکی روسری سرش نیست؟

پس چرا هیچکی پیش همسرش نیست؟

چرا زنا اینجوری بد لباسن؟

مردای غیرتی کجا پلاسن؟

خدا بهش گفت به تمرگ حرف نزن

اینجا که فرقی نداره مرد وزن

یارو کنف شد ولی از رو نرفت

حرف خدا از تو گوشش تو نرفت

چشاش می چرخه نمی دونم چشه

آها می خواد یواشکی جیم بشه

دید یه کمی سرش شلوغه خدا

یواش یواش شد از جماعت جدا

با شکمی شبیه بشکه نفت

یهو سرش رو پایین انداخت ورفت

قراوولا بهش ایست دادن

یارو وانستاد تا جلوش ایستادن

فوری دراورد واسشون چک کشید

گفت ببرید وصول کنید خوش باشید

دلم برای حوری ها لک زده

دیر برسم یکی دیگه تک زده

اگه نرم حوریه دلگیر می شه

تو رو خدا بزار برم دیر می شه

قراول حضرت حق دمش گرم

با رشوه خیلی کلون نشد نرم

گوشای یارو رو گرفت تو دستش

کشون کشون بردش یه جایی بستش

رشوه حاجی رو ضمیمه کردن

توی جهنم اونو بیمه کردن

حاجی داشت بلند بلند غر می زد

داشت روی اعصابا تلنگر می زد

خدا گفت دیگه بس کن حاجی

یه خورده هم حبس نفس کن حاجی

این همه ادم ومعطل نکن

بشین یه جا اینهمه کل کل نکن

یه عالمه نامه داریم نخونده

تازه هنوزکرات دیگه مونده

نامه تو پر از کارای زشته

کی گفته که جای تو،تو بهشته

بهشت جای ادمای با حاله

همین جوری بزارم بری محاله

یادته که چقدر ریا می کردی؟

بنده های مارو سیاه می کردی؟

تا یه نفر دور وبرت می دیدی ؟

چه قدر والضالین رو می کشیدی؟

این همه که روضه ونوحه خوندی؟

یه لقمه نون دست کسی رسوندی؟

خیال می کردی ما حواسمون نیست

نظم ونظام هستی کشکی کشکی است؟

هر کاری کردی بچه ها نوشتن

می خوای برو خودت ببین تو زونکن

خلاصه وقتی یارو فهمید اینه

بازم نتونست که درست بشینه

کاسه صبرش یهویی سر می رفت

تا فرصتی پیش می یومد در می رفت

قیامته اینجا عجب جاییه

جون شما خیلی تماشاییه

از یه طرف کلی کشیش آوردن

کشون کشون همه رو پیش آوردن

گفتم این ها رو که قطار کردن

بیچاره ها مگه چیکار کردن؟

مامور گفت می گم بهت من الان

مفسد فی الارض که می گن همینان

گفت اینا بهشت فروشی کردن

بی پدرا خدا رو جوشی کردن

به نام دین حسابی خوردن اینا

کفر خدا رو در آوردن اینا

بد جوری ژاندارک و اینا چزوندن

زنده توی اتیش اونو سوزوندن

توی دنیا خدایی پیشه کردن

خون گالیله رو تو شیشه کردن

اگه بهش بگی کلاتو صاف کن

می گه بشین واعتراف کن

همیشه در حال نظاره بودن

شما بگو اینا چیکاره بودن؟

خیام اومد یه بطری هم تو دستش

رفت ویه گوشه ای گرفت نشستش

حاجی بلند شد با صدای محکم

گفت این آقا باید بره جهنم

خدا بهش گفت تو دخالت نکن

به اهل معرفت جسارت نکن

تو چرا به خون این هلاکی

این که نه مدعی داره نه شاکی

نه گرد وخاکی کرده نه هیاهو

نه عربده کشیده نه چاقو

نه مال این ،نه مال اونو خورده

فقط عرق خریده رفته خورده

آدم خوبیه خودم هواشو داشتم

اینجا خودم براش شراب گذاشتم

یهو شنیدم ایست خبر دار دادن

فرشته ها بلند شدن وایستادن

حضرت اسرافیل از اون ور اومد

رفت روی چار پایه وچند تا صور زد

دیدم دارن تخت روون می یارن

فرشته ها رو دوششون مییارن

مونده بودم این کیه خدایا

توی محشر واین کارا

فکر می کنید داخل اون تخت کی بود؟

الان می گم یه لحظه اسمش چی بود؟

همون که کاراش عالی بود

اون که تو دنیا مثل توپ صدا کرد

همون که این لامپا رو اختراع کرد

همون که کاراش عالی بود دیگه

بگین بابا توماس ادیسون دیگه

خدا بهش گفت دیگه پایین نیا

یه راست برو پیش انبیا

وقت رو تلف نکن زود برو

به هر وسیله ای که شده برو

از روی پل نرو یه وقت می افتی

می گم هوایی ببرن ومفتی

باز حاجی ساکت نتونست بشینه

گفت مفهوم عدالت اینه؟

توماس ادیسون که مسلمون نبود؟

این بابا اهل دین وایمون نبود

نه روضه رفته بود نه پای منبر

نه شمر می دونست چیه نه خنجر

یه رکعت هم نماز شب نخونده

با سیم میم هاش شب را به صبح رسونده

حرفای یارو که به اینجا رسید

خدا یه آهی از ته دل کشید

حضرت حق خودش رو جابه جا کرد

یه کم به این حاجی نگاه نگاه کرد

از اون نگاه های عاقل اندر

سفیه اش رو باید بیارن اینور

با این که خیلی خیلی خسته هم بود

خطاب به بنده هاش دوباره فرمود

شما عجب کله خرابی هستید

بابا عجب جونو ورایی هستید

شمر اگه بود ادلف هیتلر هم بود

خنجر اگه بود روولور هم بود

حیفه که ادم خودشو پیر کنه

و سوزنش فقط یه جا گیر کنه

می گه توماس من مسلمان نبود

اهل نماز و دین وایمون نبود

اولا" از کجا میگین این حرفو

در بیارین کله زیر برفو

اون منو بهتر از شما شناخته

دلیلش هم این چیزاییه که ساخته

درسته که گفتم عبادت کنید

نگفتم به خلق خدمت کنید

توماس نه بمبی ساخته نه جنگی کرده

دنیا رو هم کلی قشنگ کرده

من یه چراغ که بیشتر نداشتم

اونم توآسمونا کار گذاشتم

توماس تو هر اتاق چراغ روشن کرد

نمی دونید چقدر کمک به من کرد

تو دنیا هیچکی بی چراغ نبوده

یا اگر هم بوده تو باغ نبوده

خدا برا حاجی اتش افروخت

دروغ چرا بگم براش دلم سوخت

حاجی تو باورش چه قصرا ساخته

اما به اینجا که رسیده باخته

یکی می یاد یه هاله ای باها شه

بهش می یاد که فرشته باشه

اومد دست گذاشت رو دوشنم

دهانش رو آورد کنار گوشم

گفت تو که کله ات پر قرمه سبزی است

وقتی نمی دونی بپرسی بد نیست

اون که نشسته یه مقام والاست

مترجم ورفیق حق تعالی است

خود خدا نیست نماینده شه

مورد اعتمادشه بنده شه

خدای لم یلد که دیدنی نیست

صداش با این گوشا شنیدنی نیست

شما زمینی ها همش همینید

اون ور میزی رو خدا می بینید

همون جوری که می خواست پا بشه نم نم

گفت پاشو باید بریم جهنم

وقتی دیدم منم گرفتار شدم

داد زدم یه دفعه بیدار شدم

تو را اندازه ی شب های مستی دوست

 دارم

تو را قد تموم ملک هستی دوست دارم

برایم این پریشون حالیا یعنی عبادت

تو را جانا به حد بت پرستی دوست دارم

در شیارهای قلبم به دنبال کدامین عشق می گردی؟عشق من در آیینه ای

است که هر روز در آن مینگری......چشمان تو قبله عشق من است من به آن

مینگرم وزیر سایه بان ابروهایت به خواب میروم.خوابی عمیق به عمق

اقیانوس. در مهربانی لبهایت خنده می روید. در خمار چشمانت عشق غنچه

ترد لبانت را چشیدم و بوییدم گل بلورین تو را تا اعماق وجودم

با جمله جاری میشوم احساسم در کالبدی سپید

با تو میمانم تا ابد تحت هر شرایطی

 

 

من تمام عشق را در چشمهای تو یافتم من آرامش عشق را در نگاه تو یافتم من تمام

لحظه هایم را در تو میبینم من عاشق شدن را از تو یاد گرفتم من یکرنگی راچنان در وجود تو

دیدم که از عشق  لرزیدم من وجود تو را پر از محبت دیدم من عشق واقعی را در قلب تو

یافتم و خندیدم به کسانی که می گفتند مرا دوست دارند من تو را می شناختم تو

همیشه در وجودم بودی من احساسم را مدیون عشق پاک توام من دیگر نمی ترسم دیگر

از هیچ چیز نمی ترسم با تو می توان همیشه طعم عشق را چشید من همیشه به تو

احتیاج داشته ام تو به من احساس خوب بخشیدی تو مرا به اوج بردی تو دستهایم را

گرفتی تو به من نشان دادی آ ن چیزی را که سالها به دنبالش بودم من عشق واقعی

را در تو یافتم من تو را عاشق یافتم تو را مهربان و یک انسان واقعی. . توبه من یاد دادی

که فاصله ها ما را جدا نخواهد کرد تو به من یاد دادی که

چگونه عشق بورزم و مرا بخشیدی

به خاطرآنکه تو را آزردم و تو به من گذشت و صبر را آموختی و اینکه هر کاری خواهی کرد

برای من و این مقدس ترین چیز در زندگی من است می خواهم بگویم دوستت دارم می

خواهم بگویم بی تو هیچم می خواهم بگویم که باور کردم تو را، صداقت را و موج

احساست را ، من تو را نگران یافتم نگران خود و از شوق پر کشیدم من تو را عاشق

یافتم

من تنها تو را دوست دارم

 

 

عشق عبارت است از يك نوع محبت و وابستگي افراطي كه اراده عاشق مسخ معشوق شده و آرامش خود را تنها در گرو معشوق خود مي طلبد.عشق حقيقي و عشقي كه از روي درك قلبي باشد هر گز بديل و جانشين ندارد و عشق هايي كه به فراموشي سپرده شوند يا چيزي ديگر جايگزين آن شود عادت يا هوس به حساب مي آيند.اساس عشق بر پايه نياز استوار است وهر فرد بر اساس نيازهاي خود عشق خود را پي ريزي ميكند.

عشق هميشه مابين دو جنس مخالف نيست و هميشه اهداف غريضي ندارد.گاه پيش مي آيد كه يك فرد شيفته و شيداي دوست خود مي شود و نا خودآگاه احساس مي كند كه وجود اين دوست نقش اساسي در زندگي او بازي مي كند و عدم رابطه دائمي با او زندگي روزمره وي را مختل مي سازد.اين نوع عشق ها از روي غريضه نيست و به آنها عشق هاي مقطعي يا احساسي گفته مي شود كه بيشتر خاص سنين نوجواني است. عوامل مختلفي بر بوجود آمدن اين نوع عشق ها موثرند، كه براي شناخت اين دلايل، بايد فرد روانكاوي شود. اما عواملي چون كمبود محبت ، درون گرايي،فرارازافكار مايوس كننده، الگو گيري ،احساس حس برتري طرف مقابل و وجود صفات خاصي در طرف مقابل مانند شكل ظاهري ، صداي دلنشين و خلق و خوي برتر باعث اين وابستگي افراطي مي شود. دامنه اين عشق ها تا حدي است كه فرد ناخداگاه عاشق معلم ،استاد،يا افرادي مي شود كه از نظر سن و سال و موقعيت اجتماعي هيچ سنخيتي با او ندارند.مشكل اساسي در اين نوع عشق ها اين است كه چون انگيزه مشتركي براي محبت دو جانبه در بين نيست، بيشتر اين عشق ها موجب سرخوردگي و نا اميدي عاشق ميشود.مگر اينكه اين نياز دو جانبه باشد يا عاشق براي رفع نيازهاي اساسي خود نسبت به بي تفاوتي معشوق گذشت كند.اين قبيل عشق ها، از سنين بلوغ جسمي تا بلوغ عقلي به اوج خود ميرسند.

بسياري عشق هاي ديگر بصورت غريضي و نياز طبيعي فرد را به سمت عاشق شدن سوق مي دهد، مانند عشق بين دختر و پسر.در اينجا فرد با برخورد با طرف مقابل يك سري صفات برجسته اي از فرد را در نظر ميگيرد و چون اين صفات براي او اشكال يا رفتار ايده آل مي باشند. عاشق، دارنده اين خصوصيات مي شود.گاه پيش مي آيد كه اين صفات بسيار معمولي و براي ديگران مسخره است. اما در نظر عاشق اين رفتار قابل ستايش هستند.مشكل اين نوع عشق ها زماني بروز ميكند كه عاشق به مدت طولاني در كنار معشوق خود باقي بماند تا هم اين صفات كه در نظر او بهترين بودند كم رنگ شود و هم عيب هايي را كه معشوق پنهان ميكرد، يا خود عاشق ، بواسطه افراط در عشق خود نمي ديد.هويدا شوند.در اين نوع عشق به خاطر افراط و غلو درنگاه عاشق و انتظارهاي بلند پروازانه عاشق از معشوق اين عشق تبديل به تنفر و انزجار مي شود.

نوعي ديگر عشق كه به عشق متقابل يا رابطه معقول معروف است. كه براساس شناخت متقابل دو فرد بوجود مي آيد.كه اين دو فرد در فرصت مناسب با تعقل و تفكر همه صفات خوب و بد همديگر را در نظر مي گيرند.واز برآورد همه خصوصيات همديگر عاشق يكديگر مي شوند.در اين نوع عشق كه بسيار كمياب است هر دو فرد عاشق صفات نيكوي يكديگر شده و هر دو نسبت به عيب هاي هم چشم پوشي ميكنند.مسلم است كه چون اين عشق بر اساس خرد و انديشه پي ريزي شده است ، نتايج خوبي را عايد مي كند و موجب آرامش هر دو طرف است.براي بوجود آمدن اين نوع عشق عواملي دخيل مي باشند از جمله اين عوامل هم شاني فردي و اجتماعي ، شناخت و برسي همه جانبه، فرهنگ و گذشت دو جانبه ، راستگويي و صداقت ،هم فكري و نيازهاي هم سو از عوامل شاخص مي باشند.

 

 

تو مارا به کجا می بری ای عشق

هی ،مراقب باش . جوانی و عاشقی . عشق را با همه خطرها و زیباییهایش می پذیری .

احساس خوبی داری . دنیا را زیباتر می بینی . اشکها و لبخندهایش را دوست داری .

هر انسانی یکبار در زندگیش طعم شیرین عشق واقعی را چشیده است . روزهایی بود که عشق را تجربه کردی . شروع زیبایی داشت . چشمات از نور امید و عشق برق میزد . احساسات پاک و لطیفی داری . از دیدن یه گل ، یک پروانه و از دیدن بارون به وجد میای . دنیای زیبایی داره . شب با یاد اون می خوابی و صبح با یاد اون از خواب پا میشی . چه زیباست دوستن داشتن و دوست داشته شدن . قلبت بخاطر کسی که دوستش داری می طپد . طپشهای قلبت را احساس می کنی .وقتی به عشقت فکر می کنی ، قلبت تندتر می طپد و با تمام وجودت عشق را احساس می کنی . همه چیز دنیا را برای عشقت میخوای . همه خوبی های دنیا رو برای عشقت آرزو می کنی . همه چیز دنیا را در کنار اون دوست داری .

نمی دونم چه حکمتی تو این قضیه پنهون . شروع عشق برای من از فصل بهار، ولی جدایی در فصل پاییز . من عاشق فصل پاییزم . من آن خزان زده برگم ، که باغبان طبیعت برون فکنده زگلشن ، به جرم چهره زردم . شروع عشق برای من زیبا بود ، ولی پایان تلخی داشت . اکنون که سالها از شروع اولین شعله های عشق گذشته است ، ولی همچنان مانند روز اول برایم زیبا و رویایی است . البته عشق واقعی هیچوقت تموم نمیشه ، بلکه تو قلب عاشق همیشه پایدار و ابدی و عاشق حقیقی با خاطراتش زندگی می کنه. من عشق با همه تلخیها و شیرینی هایش دوست دارم . وقتی عاشق هستی ، زندگی و دنیا برات جلوه خاصی داره . نیاد روزی که قلب عاشق نداشته باشی . اگه قلبت تو سینه بمیره ، تمام شهر منو شب میگیره . انسانی که عشق را تجربه نکند و باور نداشته باشد ، انسانی مرده است .اگر عشق را درک کند شاید بند تنهایی را از هم پاره کند و پایان زندگی بی پایان خود را ببیند و لمس کند . ای کاش می دانست ، یعنی از کودکی می دانست . اگر تنها آمد و در آخر کار تنها میرود ، درمیانه راه به تنها نیاز دارد ، تا درپایان رهرو خانه ابدیش باشد . پس کلمه را آنچنان ندانست و آموخت ، که بجای تنها ،

خاك شوم

امروز روز طوفان است امشب شب هجران

بيا برهيم از اين خاك شوم

چشم ها را بگشا خوب و دقيق به ما بنما

غم سر افراز ست و شادي به زانو سر به زير

!...آه ! از اين حال خستگي

به ميان گلها همه پژمرده جز خارهايشان شاد و زنده

بيا برهيم از اين خاك شوم

كوچه ها هر روز تنگ تر ديوارها هر روز سنگ تر

نور هر روز بي رنگ تر شب هر شب پر رنگ تر

صدايي به گوش نمي رسد مگر صداي بي كسي

دلت را دريا بزن امشب شب هجرانست

از موج هراسي نكن اينجا اوج طوفان است

آزاد شو چو ذره اي در دل فضا پر از احساس شادي افزا

بيا برهيم از اين خاك شوم

 

همراه

مرا توان آن نبود كه همراه تو شوم ، مرا فهم آن نبود كه همراز تو شوم

ببخش و بر من مگير مهربان من

پذير مرا به زير گام هايت چو خاك كم

بيا و تو بهار را بيار براي اين دلم آواز هزار را بيار

به روي اميد خنده كن دلم را چو عاشق بنده كن

زمستان را بشوي براي گرمي بهار را بپوي

بيا تواي مهربان من صداي من نگاه من

در اين شب سياه تار دل اميد من بشو

با نور روشني خود چراغ قلب من بشو

بهار من نواي من تمام جلوه گاه من

صداي آمدن روز صداي رفتن شب سياه

به گرمي خورشيدي تو خود ز راه اميدي

!....بيا بهار بيا كنار بيا بي

 

اگر ابرها باريدن را فراموش کنند ،اگر چشمها گريستن را فراموش کنند ، اگر لبها خنديدن را فراموش کنند ،اگر قلبها دوست داشتن را فراموش کنند ،من هرگز تو را فراموش نميکنم .روزی تو را فراموش ميکنم که مرگم فرا رسد!

 

گويند در آسمان فرشتگانی بودند که سرنوشت آدميان را با جوهر  طلایی و قلم نقره اي بر پيشانی شان مينوشتند .نوبت به ما که رسيد جوهر  طلایی ريخت و قلم نقره اي شکست ،برای ما با ذغال سياه نوشتند.

 

 

 

تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمين عطرها و نورها ،نشانده ای مرا اکنون به زرورقی ز عاجها و زابرها و ز بلورها . مرا ببر اميد دلنواز من ، ببر به شهر شعرها و شورها .

 

 

اگر دوستيها و ناکاميها دلم را سوزنده و اشکم را جاری سازند ، اگر پيچ و تاب زندگی مرا به قعر دريای ياس و نا اميدی پرتاب کنند ،اگر مرا مانند بلبلی در قفس زندانی نموده و از ديدن عشقم باز داراند ،باز دست از دوستی و محبت تو نخواهم کشيد و هميشه دوستت خواهم داشت.

 

 

شب مستی را بهانه کردم تا صبح گريستم تا کسی نداند من عاشق کيستم

 

هرگز نديدم بر لبی لبخنده زيبای تو را هرگز نميگيرد کسی در قلبم جای تو را

 

 

نميدانی :بغضی گلويم را گرفته که مهيب ترين رعد و برق ها و سخت ترين باران ها هم نمي توانند آن را بشکنند ،امّا تو ای زيباي  من با کوچکترين تلنگر چشمانت آن را شکستی و سيلی عظيم بر روی گونه های داغم جاری ساختی. اميد اينکه هيچ وقت گلهای عشق و محبت در قلبمان پژمرده نگردد.

 

 

سرزمين دلم سالها بر اثر جفای روزگار غريب و سرد به سرزمين يخ زده تبديل شده بود تا اينکه وجود گرما بخش تو با آن نگاه پر اميد ، جوانه های سبز اميد را در دلم کاشت و اينک دلم يکپارچه سبز است و اين سبزی را مديون آفتاب مهربانی توست که بر ناکجاآباد دلم تابيدی و سيراب از هر مهربانی کردی.کاش اين نور مهرت هرگز به غروب ننشيند

 

از کجاا آغاز کنم ؟بيان عشقي که گويای يک عشق و عظمت آن باشد .قصه ي عشقي را که از دريا کهنسالتر و از اقيانوس ژرف تر و از آسمان زيباتر.

 از کجاا بنويسم ؟

داستان شيرين دوستی اي را که مالامال صداقت است و اکنون به سپيدی اشک،اشکی چون شمع ،شمعی چو نور، نوری چون ماه ، ماهی چون تو است.

 

زيباي من کوير تشنه ام،باران من باش

تا آمدم بگم تابانتر از خورشيد نيست وقتی چشمان تو را ديدم منصرف شدم

تا آمدم بگم دريا بسيار پهناور است وقتی دل عاشق تو را ديدم منصرف شدم

تا آمدم بگم زندگی زيباست تو را ديدم زندگی زيباتر شد .

تا آمدم بگويم ((من)) وقتی تو را ديدم ((ما)) جايگزين کلام